close and return
eleonora meleti blog

13 μήνες: Το δικό μου ταξίδι στο κόσμο του θηλασμού

13 μήνες: Το δικό μου ταξίδι στο κόσμο του θηλασμού

από την Ελεονώρα Μελέτη — Posted in  Το Παιδί μου κι εγώ on 16 December 2019

Ζήτησα από τις διαδικτυακές μου φίλες μέσω του ask me a question να μου δώσουν ιδέες για πιθανά θέματα που θα μπορούσα να εντάξω στο Eleonora.gr. Η αλήθεια είναι πως διάβασα υπέροχες προτάσεις και πήρα έμπνευση για όμορφα πράγματα που θα έρθουν στη συνέχεια. Ωστόσο με μεγάλη έκπληξη ένα θέμα «κέρδισε» τις προτιμήσεις του κοινού καθώς ήταν εκείνο που έθιξαν περισσότερο όσοι και όσες βρήκαν λίγο χρόνο για να πάρουν μέρος στη μικρή έρευνα αναζήτησης θεμάτων.



«Πες μας την εμπειρία σου για το θηλασμό!»

 

«Προσπαθώ να αποθηλάσω και δεν μπορώ»

 

«Πως κόβεις το θηλασμό;»

 

«Πως εδραιώνεις το θηλασμό;» Και άλλες πολλές παρόμοιες ερωτήσεις γύρω από το ζήτημα του θηλασμού και του αποθηλασμού.»

 

Παρακάτω θα μοιραστώ λίγες σκέψεις από την εμπειρία που είχα εγώ, πρόκειται για καθαρά προσωπικές σκέψεις, συναισθήματα και συναισθήματα που θα σας μεταφέρω μέσα από τα δικά μου βιώματα. Κάτι που σημαίνει πως τίποτα δεν θα νομιμοποιεί, τίποτα δεν θα καθιερώνει, δεν τα επιβάλει ή δεν τα διαφοροποιεί  ή τα ταυτίζει με όλα εκείνα που μπορεί να έχει βιώσει μία άλλη μητέρα μέσα από το δικό της ταξίδι στο θηλασμό.

 

Η πρώτη επαφή

 

Ήθελα να θηλάσω. Είχα διαβάσει για όλα τα οφέλη του θηλασμού, τόσο σε οργανικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο και είχα αποφασίσει πριν καν γεννήσω πως θέλω να θηλάσω. Και για να σου πω την αλήθεια απ όλα τα οφέλη, εμένα εκείνο που με ενδιέφερε περισσότερο ήταν το συναισθηματικό κομμάτι. Ήθελα να τρέφω το μωρό μου με ασφάλεια, ζεστασιά και εμπιστοσύνη.

 

Γέννησα με καισαρική. Στις  μέρες μου, χωρίς πρόκληση τοκετού, ούτε νωρίτερα. Ακριβώς στην καταληκτική ημερομηνία μου. Συνήθως όμως όταν μία γυναίκα φέρνει στον κόσμο το παιδί της με καισαρική, καθυστερεί να κατεβάσει γάλα. Εμένα μου πήρε κάτι παραπάνω από μία μέρα. Όσο δηλαδή χρειάστηκε ούτως ή άλλως η μικρή το χρόνο της για να ζητήσει να φάει ( το νεογέννητα το πρώτο 24άωρο ίσως και παραπάνω δεν τρώνε). Δεν μπορώ να σου πω όμως πως ένιωθα όμορφα κάθε φορά που ερχόταν η μαία, και μου έβαζε το θήλαστρο ώστε ο μαστός να μυηθεί στις κινήσεις του θηλασμού και να κατεβάσει γάλα. Δεν ένιωθα όμορφα γιατί στις πρώτες απόπειρες, δεν είχα γάλα. Κάτι που με είχε αναστατώσει και με οδήγησε κάνα δυο φορές στο να βάλω μέχρι και τα κλάματα. Μην τρομάζεις! Είναι άκρως φυσιολογικό στις γέννες με καισαρική να μην κατέβει αμέσως το γάλα. Θέλει μόνο λίγη υπομονή.

 

Εμείς με την Αλεξάνδρα είχαμε αμέσως απόλυτη χημεία. Κούμπωσε στο στήθος, βρήκε αμέσως το ρυθμό της και για τους επόμενους 13 μήνες δεν τον έχασε ποτέ. Ακολουθούσα πιστά τις οδηγίες της μαίας μου, της Γωγώς. Φρόντιζα να δίνω και τα δύο στήθη αν και τόσο η Αλεξάνδρα όσο και εγώ είχαμε «αγαπημένη» την ίδια πλευρά ( αριστερή).

 

 

Η δική μου πραγματικότητα : θηλασμός- αποθηλασμός

 

 

Δεν είναι εύκολο πράγμα ο θηλασμός. Είναι όμως όμορφο. Δεν θα πίεζα ποτέ καμία γυναίκα να θηλάσει. Θα της το συνιστούσα όμως. Δεν θα επέκρινα καμία αν δεν το επέλεγε. Και σίγουρα δεν θα συμβούλευα καμία να ολοκληρώσει το ταξίδι της αν δεν ένιωθε η ίδια έτοιμη. Το τελευταίο μου συνέβη συχνά. Άκουσα άπειρες φορές να μου λένε από τις πρώτες κιόλας σαράντα μέρες, « σταμάτα να θηλάζεις, ό,τι πήρε πήρε» «σταμάτα να θηλάζεις , θα το κάνεις μαμόθρεφτο»…Θύμωνα πολύ. Και θύμωνα όταν άκουγα αυτά τα λόγια από μητέρες που είχαν επιλέξει να μην θηλάσουν.

 

Ο Θηλασμός πρέπει να είναι άνετος και τη μητέρα και για το μωρό. Έχει σίγουρα δυσκολίες και θέλει πειθαρχεία. Τον πρώτο καιρό, ένιωθα όπως η σκυλίτσα μου η Ζάρα, όταν είχε γεννήσει τα κουτάβια της . Δεν μπορούσα να λείψω λεπτό από το πλευρό της Αλεξάνδρας. Το ότι το μωρό έχει ένα ωράριο τύπου κάθε 3 ώρες, δεν είναι ευαγγέλιο. Με το θηλασμό δεν μπορείς να ξέρεις ούτε και να ελέγχεις αν το μωρό έχει χορτάσει και το τρίωρο συχνά μπορεί να γίνει δίωρο ή και λιγότερο. Έτσι λοιπόν μέχρι να μπω και θήλαστρο, ήμουν παντελώς εγκλωβισμένη. Έκανα  2 μήνες να βγω έξω χωρίς το μωρό. Και θυμάμαι εκείνη τη πρώτη φορά , είχα πάει στο κέντρο, με μηχανή για να κερδίσω χρόνο, αγόρασα ξηρούς καρπούς και γύρισα μέσα στο άγχος για το αν θα είχα προλάβει να είμαι εκεί στην ώρα μου.

 

Τις νύχτες τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Η απουσία ύπνου, το γεγονός ότι ο λίγο αυτός ύπνος που είχα γινόταν με διακοπές, έκαναν τα νεύρα μου ευαίσθητα. Πολύ. Στις αρχές σηκωνόμουν να ταΐσω τη μικρή στη πολυθρόνα θηλασμού. Χάζευα από τη τεράστια τζαμαρία της κρεβατοκάμαρας μου τα φώτα της πόλης, παρατηρούσα την ησυχία και ένιωθα θλίψη. Οι νυχτερινές ώρες θηλασμού με γέμιζαν θλίψη. Στους 3 μήνες, θήλαζα στο κρεβάτι.  Δεν είχα άλλες αντοχές, δεν είχα κουράγιο. Θήλαζα στο κρεβάτι και ουσιαστικά όσο η μικρή έτρωγε εγώ κοιμόμουνα. 

 

Αρχικά είχα βάλει στόχο να θηλάσω 4 μήνες. Γέννησα Απρίλιο, σκέφτηκα πως μέχρι να ξεκινήσω να δουλεύω τον Σεπτέμβριο, θα μπορώ να είμαι συνεπής. Για τις καλοκαιρινές διακοπές δεν το συζητώ. Δεν πήγαμε σχεδόν πουθενά με τον άντρα μου. Ήθελα τη βολή μου, ένιωθα κουρασμένη, δεν ήθελα να αφήσω τη μικρή, ακόμα και τα καθημερινά μας μπάνια γίνονταν για ένα δίωρο όλο και όλο. Έχοντας αποφασίσει να μειώσω λίγο τα γεύματα του θηλασμού, σε συνεννόηση με τον παιδίατρο μου, στους 4 μήνες , εκεί στα μέσα με τέλη Αυγούστου, αποφασίσαμε να  δώσουμε στη μικρή τις πρώτες τροφές. Αλεσμένα λαχανικά ( μπρόκολο-πατάτα-καρότο) και δύο φρούτα ( μήλο- αχλάδι). Ευτυχώς το παιδί μου τα δέχτηκε με χαρά. Αυτό με έκανε να «κόψω» δύο γεύματα από τα 8 που μπορεί να έτρωγε η Αλεξάνδρα μέσα σε μία μέρα. Αν τα μεταφράσεις τα γεύματα αυτά σε ώρες, και τις κολλήσεις μεταξύ τους, είναι γύρω στις 5 ώρες!

 

Ταυτόχρονα μπήκα και θήλαστρο. Που σημαίνει πως τα δύο αυτά γεύματα που «έκοψα» από την Αλεξάνδρα , τα έβγαζα με το θήλαστρο και τα έβαζα κατάψυξη. Αν είχα πειστεί να μπω θήλαστρο νωρίτερα, ίσως είχα κάνει τη ζωή μου λίγο ευκολότερη, για κάποιο λόγο είχα αντίσταση. Βέβαια είχα και μία ατυχία. Έχοντας συγκεντρώσει αρκετά λίτρα γάλα στην κατάψυξη, μία πολύωρη διακοπή ρεύματος ενώ λείπαμε από το σπίτι, μας έκανε να χάσουμε όλη την «παραγωγή». Το κλάμα που έριξα εκείνη τη μέρα, η απογοήτευση που με κυρίευσε, δεν περιγράφεται.

 

Μήνα μήνα, τα γεύματα της Αλεξάνδρας εμπλουτίζοντας και με άλλες τροφές, κάτι που την έκανε να χορταίνει περισσότερο και να έχει μεγαλύτερα διαστήματα που ένιωθε «γεμάτη»Όποιο γεύμα θηλασμού κάποτε γινόταν μέσα σε αυτά τα διαστήματα, τώρα που το παιδί ένιωθε χορτάτο, το γεύμα «κοβόταν»

 

Τις μέρες που δούλευα πολύ, όταν έκανα εγγραφές εκπομπής, αν δεν είχα καταφέρει να αφήσω γάλα από το θήλαστρο, για τις ώρες που έλειπα, ο Θοδωρής μου έφερνε τη μικρή να τη θηλάσω στο γραφείο. Μπορεί κάποιος να πει ότι ταλαιπωρούσα το παιδί. Για μένα απλά το τάιζα, ενώ ταυτόχρονα αποφόρτιζα και το στήθος μου από τη συσσώρευση γάλακτος , κάτι που αν δεν γινόταν, ο πόνος ήταν ασύλληπτος και οι διαρροές με έφερναν σε θέση ντροπής αν με εξέθεταν σε κόσμο. Πολλές φορές, κυκλοφορούσα με το θήλαστρο στο αμάξι.

 

Με αυτά και με τα άλλα , έχουμε φτάσει ήδη Χριστούγεννα, και για πρώτη φορά νιώθω να έχω λίγο κουραστεί από τον θηλασμό.  Ωστόσο μου είναι δύσκολο να τον διακόψω ομαλά. Σε καμία περίπτωση ο γυναικολόγος μου δεν ήθελε να μου δώσει το «χάπι». Εγώ είχα κρατήσει 4 γεύματα θηλασμού. Ένα πρωινό, ένα μεσημεροαπογευματινό, ένα προ ύπνου και ένα μεταμεσονύχτιο. Έπρεπε να μειώσω ένα γεύμα.

 

Ο γιατρός μου, μας πρότεινε να φύγουμε λίγες μέρες καθώς η απουσία μου «θα υποχρέωνε» τη μικρή να υποχωρήσει λίγο στα γεύματα της. Μέχρι στιγμής όλα είχαν γίνει τόσο μα τόσο ομαλά που ο γιατρός πίστευε πως θα τα καταφέρουμε.

 

Φύγαμε μεταξύ Χριστουγέννων και πρωτοχρονιάς, για 4 μέρες. Δεν μπορούσα να συνέλθω. Στη διαδρομή για τον Παρνασσό, έκλαιγα σαν μωρό που άφηνα το παιδί μου… Οι πρώτες ώρες ήταν δύσκολες. Στη συνέχεια ήρθα αντιμέτωπη με το ίδιο μου το στήθος κάθε φορά που ήταν ώρα θηλασμού. Το γάλα πέτρωνε, είχα διαρροές, και έπρεπε να το αφαιρώ. Είχα μαζί μου  παντού το θήλαστρο. Ακόμα και όταν βγαίναμε έξω. Έκανα τακτικά ζεστά μπάνια και μασάζ ενώ  όλα τα σακουλάκια που συγκέντρωνα τα φιλούσα σε κατάψυξη ενώ είχα προμηθευτεί και ένα ειδικό ψυγείο μεταφοράς για το ταξίδι της επιστροφής,  το οποίο γέμισα με πάγο και παγοκύστες προκειμένου να διατηρήσω το γάλα μου στο παιδί μου.

 

Όταν γυρίσαμε η μικρή από μόνη της είχα «αφαιρέσει» ακόμα ένα γεύμα από το πρόγραμμα της.

 

Κάπου εκεί συνειδητοποίησα όμως πως ο θηλασμός για την Αλεξάνδρα  δεν ήταν μόνο φάι. Και κατάλαβα το λόγο για τον οποίο ο αποθηλασμός μου φαινόταν τόσο δύσκολος. Για την Αλεξάνδρα ο θηλασμός ήταν και πιπίλα, ήταν και καλοπέραση, ήταν και βαρεμάρα, ήταν και χουζούρι.

 

Ήταν τότε που έπρεπε να δείξω πυγμή και να αντιστέκομαι κάθε φορά που η Αλεξάνδρα ζητούσε στήθος ενώ είχε φάει. Αρχίσαμε τις πιο τακτικές βόλτες, τις δημιουργικές δραστηριότητες, τις κούνιες, τα πάρκα, το κολύμπι, ώστε να μην θέλει η μικρή να περάσει ώρες στο στήθος. Είχε αποτέλεσμα αυτή η τακτική. Επιπλέον είχα επιλέξει να κρατήσω τα γεύματα που ούτως η άλλως ταυτίζονται με τις ώρες που η μικρή είχε ανάγκη πέρα από το γάλα της και τη θαλπωρή του στήθους. Πρωί , βράδυ.

 

Έχοντας φτάσει ήδη Φεβρουάριο η Αλεξάνδρα είχε μόνο δύο γεύματα θηλασμού. Η «κάβα» που είχα μαζέψει  με το θήλαστρο επιστρατευόταν για το προ ύπνου γεύμα και για ένα ενδιάμεσο.

 

Μόλις  το μωρό μου έκλεισε χρόνο, αμέσως μετά άρχισα να μειώνω και το πρωινό γεύμα, ενώ το μεταμεσονύχτιο που ήταν και το πιο δύσκολο να κοπεί, έλαβε και αυτό τέλος λίγο πριν τους 14 μήνες, όταν το αντικατέστησα με γάλα της «κάβας» μου.  Εκεί δίναμε κάθε βράδυ μία μικρή μάχη, γιατί το στήθος δεν ήταν μόνο γεύμα , μέσα στη νύχτα. Ήταν και όσα άλλα έκαναν την Αλεξάνδρα να νιώθει ασφάλεια. Το διάστημα αυτό δοκιμάστηκαν οι αντοχές μου και ανακάλυψα το πόσο μεγάλη, πηγαία υπομονή μπορώ να έχω με το παιδί μου.

 

Τον Ιούνιο η κάβα στέρεψε και η Αλεξάνδρα πήρες για πρώτη φορά στη ζωή της, φόρμουλα. Ήταν 15 μηνών. Κάποιο βράδυ, καλοκαιρινό, εκεί στη Σαρωνίδα, η Αλεξάνδρα και εγώ , από κοινού, αποχαιρετήσαμε αυτό το μαγικό, υπέροχο και για τις δύο μας ταξίδι.

 

Να λέμε όμως τα πράγματα με το όνομα τους

 

Όλο αυτό το διάστημα η ψυχολογία μου είχε σκαμπανεβάσματα. Πολλές φορές ένιωθα τόσο έντονα την εξάρτηση της Αλεξάνδρας από το σώμα μου, πού ήθελα κάποιος να την τραβήξει από πάνω μου. Άλλες πάλι φορές φέρνω στη μνήμη μου τον εαυτό μου, να κλαίει με λυγμούς, μόνη , στο σκοτάδι, εξαντλημένη από τη κούραση και όλες αυτές τις αλλαγές που έπρεπε να αφομοιώσω με τον ερχομό της μικρής. Από επιλογή δεν είχα την παραμικρή  βοήθεια και η έλλειψη ύπνου με κυρίευε.

 

Εκείνο όμως που με διέλυσε ψυχολογικά ήταν η εικόνα του σώματος μου. Ανήκα στις γυναίκες που όσο θήλαζαν είχαν τεράστια κατακράτηση υγρών ( 7 κιλά) και αντίσταση στην απώλεια βάρους. Όσο και αν πρόσεχα τη διατροφή μου, τα κιλά δεν έπεφταν, τα μπράτσα μου θύμιζαν μπαλόνια, η κοιλιά μου επίσης και τα νεύρα μου ήταν τσατάλια. Δεν είχα καμία όρεξη για άσκηση. Δεν είχα δύναμη, δεν είχα φυσική κατάσταση, δεν είχα αντοχή.

 

Άρχισα να βλέπω ξανά τον κόσμο αλλιώς, όταν μαγικά μέσα σε 3 εβδομάδες μετά τη λήξη του θηλασμού, έγινα άλλος άνθρωπος, αλλάζοντας σχεδόν δύο νούμερα στα ρούχα!

 

Μην απελπίζεσαι αν δεν αδυνατίζεις όσο θηλάζεις. Λίγες καταφέρνουν να επιστρέψουν στα κιλά τους με τον θηλασμό. Υπάρχουν βέβαια και εκείνες που χάνουν κιόλας βάρος!Εγώ πάντως  δεν έχω γνωρίσει ούτε μία τέτοια περίπτωση.

 

Νιώθω πολύ περήφανη που κατάφερα να θηλάσω τη μικρή.

Τώρα που κοιτάω  όλα όσα πέρασαν δεν ξέρω τι ήταν εκείνο που κάθε φορά  με έκανε να πω, «άντε πάμε ακόμα έναν μήνα». Μάλλον η φυσική ροή των πραγμάτων, το πρόγραμμα και η πειθαρχεία, αλλά και η επιμονή του γιατρού μου ο οποίος μου έδινε κουράγιο λέγοντας μου « έφτασες μέχρι εδώ, κράτα το ένα χρόνο, δεν ξέρεις πόσο καλό κάνεις στο παιδί, αργότερα θα το δεις!»

 

Αν με ρωτάς, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να ξανακάνω το ίδιο σε περίπτωση που έφερνα στον κόσμο και δεύτερο παιδί. Γυρνώντας πίσω, βλέπω πως υπήρξαν φάσεις που ένιωθα πολύ άσχημα ψυχολογικά, είχα τρομερές και συχνές μεταπτώσεις και οι ειδικοί  στειροποιούσαν τις ορμόνες λόγω θηλασμού.

 

Ξέρω όμως πως το παιδί μου το βίωσε με τον καλύτερο τρόπο και το απόλαυσε πολύ.

 

Εξάλλου η Αλεξάνδρα ακόμα και τώρα, που είναι 20 μηνών, πριν κοιμηθεί πίνει το γάλα της, μόλις τελειώσει  μου λέει «μαμάαα» μου δίνει το άδειο μπιμπερό της, και γλαρωμένη όπως είναι μου σηκώνει το πάνω μέρος της πιτζάμας, βρίσκει το γυμνό δέρμα στην περιοχή της κοιλιάς, ακουμπάει το μαγουλάκι της πάνω στο σημείο και μου λέει «τζιιιτζιιιι»…. Απλά λιώνω.

 

 

 


close and return

Επιστροφή στην Κατηγορία Το Παιδί μου κι εγώ




recent posts