close and return
eleonora meleti blog

Μη κοιμάσαι με το παιδί σου;

Μη κοιμάσαι με το παιδί σου;

από την Ελεονώρα Μελέτη — Posted in  Το Παιδί μου κι εγώ on 3 February 2020

«Μη κοιμάσαι με το παιδί σου, θα το σκοτώσεις... Μα είναι δυνατόν να κοιμάσαι με το παιδί σου;;; Πάρε το τάδε βιβλίο και σε δύο μέρες θα κοιμάται μόνο του»


«Άστο να κλάψει, δεν θα πάθει τίποτα»

 

«Θα το κάνεις ανασφαλές και μαμόθρεφτο»

 

«Θα χωρίσεις με τον άνδρα σου αν συνεχίσει το παιδί να κοιμάται μαζί σου»

 

Πόσες τέτοιες ατάκες έχω ακούσει τους τελευταίους 21 μήνες, από γνωστούς, συγγενείς, φίλους, «φίλους», αγνώστους, «ειδικούς» και ξερόλες.

 

Άλλες φορές απαντάω «ναι έχεις δίκιο, δεν ξέρω και γω τι να κάνω» εννοείται ΧΩΡΙΣ να πιστεύω λέξη από αυτά που λέω γιατί μέσα μου ΞΕΡΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ τι θέλω να κάνω.

 

Άλλες πάλι φορές, δεν απαντάω τίποτα και απλά κοιτάω τον συνομιλητή με ένα αποχαυνωμένο βλέμμα αγελάδας, ευελπιστώντας να καταλάβει εκείνος  πως δεν θέλω και δεν χρειάζομαι να τον ακούω.

 

Και άλλες φορές, αν οι περιστάσεις οικειότητας προς τον ομιλητή, μου το επιτρέπουν , βάζω τα όρια μου λέγοντας πως δεκτές όλες οι συμβουλές αλλά στο τέλος θα αποφασίσω εγώ για το  πως θα μεγαλώσω το παιδί μου ανάλογα με τις ανάγκες του και τις δικές μου δυνατότητες.

 

Το θέμα της «συγκοίμησης» ή του «από κοινού ύπνου», ή του «co sleeping», είναι κάτι που με έχει απασχολήσει πολύ βαθιά, και μέσα από την επαφή που έχω και με άλλες μαμάδες, βλέπω πως δεν είναι λίγες οι γυναίκες που έχουν να αντιμετωπίσουν το ίδιο δίλημμα,

 

«Να κοιμηθώ με το παιδί μου ή όχι;»

 

Και όπως για όλα τα ερωτήματα έτσι έψαξα και γι αυτό την απάντηση.

 


Ρώτησα ειδικούς.

Κανείς μα κανείς δεν μου είπε με βεβαιότητα ποιό είναι το σωστό. Μου ανέφεραν τα κλασικά, πως καλό είναι το παιδί να έχει το δικό του χώρο και να αυτονομείται σιγά σιγά ενώ όσο το παιδί κοιμάται με τους γονείς η σχέση με το ζευγάρι περνάει κρίση.

 

Υπήρξαν και οι πιο πρόσφατα  «διαβασμένοι» που ανέφεραν πως οι τελευταίες έρευνες έδειξαν πως τα οφέλη του «από κοινού ύπνου» είναι πολλά, και πως το μωρό έχει ανάγκη να κοιμάται τουλάχιστον με τη μητέρα του προκειμένου να νιώθει ασφαλές και γαλήνιο.

 


Googlara.

Και με   μεγάλη μου έκπληξη είδα πως τα άρθρα και οι έρευνες που εκθειάζουν τη νέα τάση των σύγχρονων μαμάδων να κοιμούνται με τα παιδιά τους, ήταν αμέτρητα. Ταυτόχρονα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, εξέδωσε πρόσφατα μία μελέτη που καταλήγει πως καλό είναι τα βρέφη και τα μωρά να κοιμούνται για 3 τουλάχιστον χρόνια με τη μαμά τους, κάτι που έχει οφέλη τόσο για την σωματική όσο και για την ψυχική υγεία του παιδιού. Από την άλλη στα διάφορα forum η συζήτηση άναβε με μητέρες να κατηγορούν άλλες μητέρες για την προσωπική τους απόφαση είτε να κοιμούνται είτε να μην κοιμούνται με το μωρό τους.

 


Χάος. Και τώρα ας περάσουμε στην πραγματική ζωή.

Γέννησα Απρίλιο του 2018 και μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει ούτε ένα βράδυ που να έχω κοιμηθεί σωστά, «σερί» που λένε, από τη στιγμή που ξάπλωνα μέχρι το πρωί.

 

Το παιδί μου, ένα υπέροχο μοναδικό πλάσμα, ήταν από τότε που το θυμάμαι, ένα παιδί που δεν είχε αυτό που λέμε «ήσυχο» ύπνο. Πως άλλα από την πρώτη μέρα κοιμούνται στη κούνια τους σαν πουλάκια; Έτσι το δικό μου το παιδί, δεν κοιμάται ποτέ  σαν πουλάκι.

 

Στην αρχή, πίστευα πως έχει τη συμπεριφορά ενός θηλάζοντος μωρού. Την είχα  στο λίκνο της, δίπλα στο κρεβάτι μας, ώστε να μην ταλαιπωρούμαι και η ίδια μέσα στη νύχτα κάθε φορά που θα σηκωνόταν για να φάει.

 

Κάθε δύο ώρες, ξυπνούσα μέσα στη νύχτα, έπαιρνα την Αλεξάνδρα καθόμασταν στη καρέκλα θηλασμού την τάιζα, την άλλαζα, την έβαζα στο λίκνο και πάλι από την αρχή. Μετά τους πρώτους 6 μήνες, «μετακόμισα» την Αλεξάνδρα στο δικό της δωμάτιο, και συνεχίστηκε ακριβώς το ίδιο σκηνικό για ακόμα δύο μήνες.

 

Συνολικά 8 μήνες τα νεύρα μου από την αϋπνία, ήταν κρόσσια. Έφτασα άπειρες φορές στο πρόθυρα ψυχολογικής κατάρρευσης που είχαν ως αφορμή την εξάντληση από τον «κακό» ύπνο. Πολλές φορές είχα κοιμηθεί με τη μικρή στη καρέκλα θηλασμού άλλες πάλι φορές είχα κοιμηθεί δίπλα στη κούνια της, ακουμπώντας το κεφάλι μου στα κάγκελα της κούνιας, ενώ τα ξεσπάσματα μου με κλάματα μέσα στην ημέρα λόγω κούρασης ήταν συχνά.

 

Μέχρι που μία μέρα, δεν άντεξα. Ήμουν ήδη στους 8 μήνες θηλασμού και ήθελα ακόμα άλλους 5 για να φτάσω το στόχο μου. Δεν θα άντεχα, και σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να σταματήσω το θηλασμό νωρίτερα απ όσο είχα θέσει στο μυαλό μου ως ιδεατό, μόνο και μόνο επειδή δεν κοιμόμουνα.

 

Ασυναίσθητα και χωρίς πρόθεση πήρα την Αλεξάνδρα από την κούνια της και αντί να πάω να τη θηλάσω στην καρέκλα πήγα και ξάπλωσα στο κρεβάτι μας.

 


Και κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι της συγκοίμησης.

Ευτυχώς το κρεβάτι μας είναι υπέρδιπλο, και ένιωθα άνετα αλλά και ασφαλής ότι υπάρχει χώρος για όλους. Από την άλλη, το ότι κοιμάμαι με το «ένα μάτι ανοιχτό» όπως λένε, μου έδινε τη σιγουριά ότι δεν θα θέσω ποτέ το παιδί μου σε κίνδυνο.

 

Είχα βρει τη χρυσή τομή, όχι γιατί είχα αποφασίσει πως αυτό είναι το σωστό για το μωρό μου, αλλά από ανάγκη. Ανάγκη να εξυπηρετήσω το ίδιο αλλά και εμένα.

 

Κάθε φορά που η Αλεξάνδρα ξυπνούσε για να φάει, της έδινα το στήθος μου χωρίς να κουνιέμαι καν, εκείνη έτρωγε και συνέχιζε τον ύπνο της. Πλέον είχα σταματήσει να σηκώνομαι 3-4 φορές μέσα στη νύχτα. Άρχισα να κοιμάμαι καλύτερα. Άρχισα να κοιμάμαι περισσότερο και μαζί με αυτό άρχισα να γίνομαι και εγώ καλύτερη. Καλύτερη με το παιδί μου, με τον άντρα μου, με τον εαυτό μου, γιατί επιτέλους, κοιμόμουν καλύτερα. Όταν στους 13 μήνες σταμάτησα το θηλασμό, η Αλεξάνδρα είχε «κρατήσει» ένα μεταμεσονύχτιο γάλα. Και όχι ποτέ δεν διαπραγματεύτηκα να ξυπνάω μέσα στο άγριο ξημέρωμα να φτιάχνω γάλα , να ταΐζω και να καταρρέω από την κούραση.

 

Είχα δίπλα στο κομοδίνο μου ένα θερμός με ζεστό νερό, το μπιμπερό με το γάλα σκόνη, και απλά περίμενα να ξυπνήσει και να μου κάνει «μαμ». Με δεξιοτεχνία επαγγελματία  bar woman, έφτιαχνα  το γάλα με κλειστά μάτια, και ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι και χορτάτοι από φαΐ και ύπνο.

 

Λίγους μήνες μετά η Αλεξάνδρα έκοψε το μεταμεσονύχτιο γεύμα από μόνη της. Και ήταν τότε που κάναμε ακόμα μία απόπειρα με τον άνδρα μου να τη βάλουμε να κοιμηθεί στο δωμάτιο της. Και ενώ αφού αποκοιμιόταν τη βάζαμε στη κούνια της και φαινόταν πως θα συνεχίσει να κοιμάται σαν αγγελούδι, άρχισε να ξυπνάει και πάλι μέσα στη νύχτα, ξανά και ξανά, κλαίγοντας γοερά. Ηρεμούσε αμέσως όταν την παίρναμε αγκαλιά, ξανακοιμόταν πάνω μας, και την ξαναβάζαμε στην κούνια της. Λίγη ώρα αργότερα και πάλι τα ίδια.

 

Βλέποντας να χάνω και πάλι τις δυνάμεις μου, αποφασίσαμε από κοινού με τον άνδρα μου να τη φέρουμε στο κρεβάτι. Αποφασίσαμε να ακούσουμε την ανάγκη του παιδιού μας να είναι μαζί μας προκειμένου να νιώθει ήρεμο και ασφαλές. Αποφασίσαμε να την εμπιστευτούμε και να της δώσουμε το χώρο και το χρόνο να νιώσει η ίδια έτοιμη να φύγει από κοντά μας και να νιώσει αυτόνομη και ανεξάρτητη. Αποφασίσαμε να δούμε από κοινού και τι είναι εκείνο που μας βοηθάει να λειτουργούμε καλύτερα ως οικογένεια. Πως η σχέση μας έχει λιγότερο ένταση και πως νιώθουμε πιο ευτυχισμένοι . Η Αλεξάνδρα ακόμα ξυπνάει μέσα στη νύχτα. Πάει να κλάψει, αλλά περιορίζεται σε μία μικρή γκρίνια μεταξύ «ύπνου και ξύπνιου». Ψελλίζει ένα γλυκό ζεστό «μαμάααα» και τη νιώθω που με ψάχνει. Ψάχνει να με βρει δίπλα της, αγγίζει το πρόσωπο μου και κολλάει  το δικό της μουτράκι πάνω στο δικό μου. Ξαπλώνει πάνω μου, και μόλις της πω «εδώ είμαι γλυκιά μου» γέρνει στο μέρος της καρδιάς, και αποκοιμιέται. Σαν ένα μικρό κουτάβι που νανουρίζεται από τους χτύπους της καρδιάς.

 

Το κείμενο αυτό δεν είναι προπαγάνδα υπέρ του «από κοινού ύπνου», δεν συμβουλεύει και δεν προτρέπει τις μαμάδες να κοιμούνται με το παιδί τους και σε καμία περίπτωση δεν έχει στόχο και πρόθεση να επηρεάσει απόψεις, να διαμορφώσει γνώμες και να κατευθύνει.

 

Το κείμενο αυτό είναι μία δική μου κατάθεση ψυχής, ένα βιωματικό κείμενο για το πως αντιμετωπίζω θέματα καθημερινής τρέλας που αντιμετωπίζουμε όλες οι μαμάδες μικρών παιδιών.

 

Είναι ένα κείμενο που έρχεται να τονίσει ακόμα μία φορά πως ο τρόπος που επιλέγει μία μητέρα να μεγαλώσει το παιδί της πρέπει να είναι καθαρά προσωπικός. Να προκύπτει μέσα από έναν βιωματικό προβληματισμό, μέσα από την αγκαλιά της μητέρας στους φόβους, τις ανασφάλειες και τις ανάγκες τις δικές της και του μωρού της, και μέσα από το ένστικτο της. Ψάξτε, αναζητήστε, ρωτήστε, διαβάστε, συζητήστε, αλλά στο τέλος αποφασίστε από μέσα σας τι είναι το σωστό για εσάς.

 

Και όποια απόφαση και αν πάρετε , βάλτε πάνω από όλα τη σωματική και ψυχική ακεραιότητα τόσο του μωρού όσο και τη δική σας.


Πολλές φορές με αφορμή αντίστοιχα άρθρα ξεκινάνε συζητήσεις οι οποίες δυστυχώς με στεναχωρούν. Δέχομαι κριτική, σχόλια έως και επιθέσεις από άλλες μητέρες που επειδή δεν έχω κάνει τις ίδιες επιλογές με εκείνες, θεωρούν πως έχουν το δικαίωμα να με ακυρώσουν. 


Είμαι μάνα και θέλω το καλύτερο για το παιδί μου. Αυτή η πλατφόρμα επικοινωνίας που έχουμε είναι ένα προσωπικό μπλογκ στο οποίο καλούμαι να λέω και να γράφω πράγματα γύρω από τη ζωή μου. Όταν κάποιο άρθρο δεν είναι επιστημονικό, το λέω και το τονίζω, πως πρόκειται για καθαρά βιωματικό άρθρο, προσωπική κατάθεση εμπειρικών καταστάσεων. Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει λάθος ή σωστό. Υπάρχει αυτό που έχω επιλέξει, και σε καμία περίπτωση δεν επιβάλω, προτείνω, ή  συμβουλεύω κάποιον να κάνει το ίδιο. 



Εξάλλου εκεί έξω υπάρχει κάτι που λέγεται ελεύθερη βούληση και αντίληψη και όλοι οφείλουμε να διαθέτουμε και από τα δύο. 




Στο ζητούμενό μας λοιπόν. 

Με ρώτησαν πολλές μητέρες για το θέμα “γάλα” και απαντώ. 

 

Με τα κόπων λοιπών και βασάνων και μετά από έρευνα και μελέτη, εγώ επέλεξα το γάλα της Nestlé , το ΝΑΝ Bio  για μωράκια πάνω από ενός έτους. Bασικά η  Αλεξάνδρα το επέλεξε και αυτό με οδήγησε στο να ψάξω το γιατί. Ανακάλυψα λοιπόν πως το  NAN Bio  παράγεται από αγελάδες που ζουν ελεύθερες στους πρόποδες των Άλπεων. Μεγαλώνουν στην ανοιχτή ύπαιθρο με ιδιαίτερο σεβασμό στις αρχές καλής διαβίωσης των ζώων, ενώ τρέφονται από βιολογικές τροφές. Η  παραγωγή του γάλακτος ολοκληρώνεται σε 10 μόλις μέρες από την συλλογή του πριν καταλήξει στα ράφια και επιπλέον δεν περιέχει φοινικέλαιο. Βέβαια αυτές είναι πληροφορίες που κατέκτησα εγώ, και το παιδί μου σαφώς δεν έχει ιδέα για την ύπαρξη τους. Για κάποιο λόγο η Αλεξάνδρα κατέληξε σε αυτό. Δεν μπορώ να ξέρω αν είναι η γεύση, δεν μπορώ να ξέρω τι μπορεί να είναι γενικά. Εμένα το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να βρεθεί το γάλα της Αλεξάνδρας. 

 

Πολλοί γιατροί προτείνουν  από μόνοι τους γάλατα, πολλές μητέρες αναρωτιούνται πιο είναι το κατάλληλο. Προσωπικά νομίζω πως θα πρέπει να δίνουμε την ευκαιρία και στα μικρά μας να μας δείξουν τι θέλουν. Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν μπορούν να τα επικοινωνήσουν με λόγια ακριβώς επειδή είναι μικρά, έχουν όμως τον τρόπο τους να μας τα μεταφέρουν μέσα από τη δική τους γλώσσα. Ας τους δείξουμε λοιπόν λίγο περισσότερη εμπιστοσύνη. Συχνά ξέρουν καλύτερα ακόμα και από εμάς, γιατί η γνώση τους πηγάζει από μέσα. 

 

 

 

 


close and return

Επιστροφή στην Κατηγορία Το Παιδί μου κι εγώ




recent posts