close and return
eleonora meleti blog

Eσύ; Έχεις νιώσει "ανεπρακής" μητέρα κατά τη διάρκεια της καραντίνας;

Eσύ; Έχεις νιώσει "ανεπρακής" μητέρα κατά τη διάρκεια της καραντίνας;

από την Ελεονώρα Μελέτη — Posted in  Το Παιδί μου κι εγώ on 27 March 2020

Έχω χάσει τον υπολογισμό, δεν ξέρω σε ποια μέρα καραντίνας βρισκόμαστε. Ξέρω όμως πως είναι τώρα 2-3μέρες που η όλη κατάσταση με έφτασε λίγο στα εσωτερικά μου όρια καταλήγοντας να θέσω τον εαυτό μου όχι μόνο σε απομόνωση αλλά και σε αυτοαμφισβήτηση για το πόσο καλή μητέρα είμαι.


Η Αλεξάνδρα θα γίνει στις 13 Απριλίου 2 ετών, και παρά το γεγονός ότι είμαι πάντα ο πιο σκληρός κριτής του εαυτού μου, μπορώ να πω πως μέχρι σήμερα τα έχω καταφέρει καλά με το παιδί μου. Βέβαια εκείνη θα έχει τον τελευταίο λόγο για το εάν ή το πόσο καλή μητέρα υπήρξα, εγώ πάντως για μένα μπορώ να πω πως ό,τι καλύτερο μπορούσα να κάνω, το έκανα.  Δεν είναι εύκολος ο ρόλος μίας μητέρας, ειδικά αν μητέρα έχει γίνει μία γυναίκα που μέχρι τότε είχε ως λάβαρο της προσωπικότητας της την πλήρη ανεξαρτησία και αυτονομία της. Μία από τις φορές λοιπόν που έφτασα στα ψυχολογικά μου όρια, ήταν τώρα, στο πλαίσιο της καραντίνας… 

 

 

Η πρώτη εβδομάδα πέρασε εύκολα, ήξερα πως δεν θα είχα πλέον την πολύτιμη βοήθεια των γιαγιάδων, που χάρη σε αυτές εξασφάλιζα 2-3  ωρίτσες την ημέρα για να κάνω τα απαραίτητα, δεν θα είχα τις δραστηριότητες κοινωνικοποίησης της Αλεξάνδρας που μας βοηθούσαν να περάσουμε όμορφα και δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο μας έξω από το σπίτι, ούτε και τη συντροφιά της Σέσσι, μίας εκπληκτικής κυρίας που απασχολούσε  για λίγες ώρες την εβδομάδα  με δημιουργικό παιχνίδι την Αλεξάνδρα…. Παρ’ όλα αυτά, ο καλός καιρός, η ακόμα ανεβασμένη διάθεση και το “καινούργιο” σε  όλη αυτή τη κατάσταση, έκαναν την πρώτη εβδομάδα να περάσει. Σήμερα όμως, έχοντας εξαντλήσει κάθε λογής παιχνίδι, έχοντας διηγηθεί για πολλοστή φορά κάθε παιδικό παραμύθι, έχοντας εξιστορήσει ό,τι μπορεί να σκαρφιστεί ο νους, έχοντας κάνει βόλτα το τετράγωνο άπειρες φορές, έχοντας επεξεργαστεί όλα τα ζουζούνια που πετάνε ή έρπονται στον κήπο, έχοντας υποδυθεί τον λύκο, την ταμία στο σούπερ μάρκετ, τη μαγείρισσα, έχοντας ζωγραφίσει , χορέψει, τραγουδήσει , έχοντας δει παιδικά ελληνικά, ξένα μέχρι και ρώσσικα …πλέον αλήθεια , δεν είχα τι άλλο να σκεφτώ , τι άλλο να κάνω για να νιώθω πως το παιδί μου βιώνει όλη αυτή τη κατάσταση όσο λιγότερο βαρετά γίνεται.

 


Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε ένιωθα σαν να έχει περάσει νταλίκα από πάνω μου. Τόσο εξουθενωμένη, τόσο κουρασμένη και “άδεια”. Ένιωσα ανίκανη να μπορώ να κάνω ένα δίχορνο παιδάκι να μην βαριέται, ενώ συνειδητοποίησα πως μέσα σε ένα 24άωρο, πέρα από τις ώρες ύπνου δεν είχα κανέναν ελεύθερο χρονικό περιθώριο να αφιερώσω λίγες στιγμές στον εαυτό μου. Κράσαρα. Ευτυχώς έχω την πολύτιμη βοήθεια του Θοδωρή, ο οποίος πάντα ενισχύει ακόμα περισσότερο τον ρόλο του όταν με βλέπει σε τέτοια κατάσταση δείχνοντας κατανόηση και αποστασιοποίηση. Έψαξα, googlαρα, μίλησα με ανθρώπους που ειδικεύονται στο θέμα και τελικά είπα να αλλάξω την καθημερινότητα μας και να τη προσαρμόσω στις ανάγκες της κατάστασης.

 

 

Ξεκίνησα με το να αποδεχτώ πως οι συνθήκες δεν είναι κανονικές, αυτό με έκανε να σταματήσω να νιώθω ενοχές κάθε φορά που νιώθω πως δεν κάνω καλά τη δουλειά μου ως μητέρα. Αναγνώρισα πως είμαι και εγώ άνθρωπος με τις δικές μου ανάγκες και ως ενήλικας εισπράττω περισσότερο το ψυχολογικό βάρος μία κατάστασης εγκλεισμού που ωστόσο γίνεται ακόμα πιο μεγάλο υπολογίζοντας το άγχος και την ανησυχία που φέρουν μαζί τους οι ενδεχόμενες επιπτώσεις. Στη συνέχεια πάλεψα, αλλά αποδέχτηκα αυτό που λένε οι ειδικοί, πως τα παιδιά πρέπει να μάθουν να βαριούνται γιατί αυτό τα φέρνει σε επαφή με τον εαυτό τους, και τα ενεργοποιεί να είναι δημιουργικά. Πρέπει να  έχουν το χρόνο τους κάθε μέρα, να μην έχουν να κάνουν τίποτα, για να έχουν να κάνουν αυτό που θέλουν. Και έπειτα, έβαλα πρόγραμμα.

 

 

Έβαλα πρόγραμμα τόσο σε μένα όσο και στη μικρή. Κάθε πρωί λοιπόν ξυπνώ όσο νωρίτερα μπορώ. Δουλεύω κανονικά στο ραδιόφωνο όπου πρέπει να είμαι στις 7:15 το πρωί, επομένως βάζω το πρώτο ξυπνητήρι στις 6 παρά δέκα, ώστε να έχω λίγο χρόνο να μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου. Αφιερώνω αυτά τα πρώτα λεπτά της ημέρας στην αυτοφροντίδα μου, σε ένα σπίτι με απόλυτη σιωπή. Φεύγω για τη δουλειά, μέχρι τις 10:30 λείπω από το σπίτι και αυτές είναι οι ώρες που περνάει ο θοδωρής με τη μικρή, κάνοντας ότι εκείνοι θέλουν. Τρώνε το πρωινό τους, παίζουν , βλέπουν μαζί παιδικά και ακούνε τραγούδια. Όταν επιστρέψω αναλαμβάνω εγώ και το πρόγραμμα μας έχει ως εξής:

 


Ξεκινάμε κάνοντας  δραστηριότητες έξω ( τώρα τελευταία ο καιρός μας τα έχει χαλάσει). Είμαστε τυχεροί γιατί έχουμε κήπο, ωστόσο και στο μπαλκόνι μπορούν να γίνουν πράγματα, ενώ βγαίνουμε συχνά και έξω στο δρόμο κάνοντας έναν μικρό περίπατο στο τετράγωνο της γειτονιάς μας αφού πρώτα έχω στείλει μήνυμα στο 13033 για σωματική άσκηση ή βόλτα με το κατοικίδιο ( ευτυχώς έχουμε πολλά ζωάκια!). Οτιδήποτε λερώνει το σπίτι, ή έχει να κάνει με τη γνωριμία της φύσης και με τα κατοικίδια ζωάκια μας γίνεται στο πλαίσιο αυτών των “εξωτερικών “δρaστηριοτήτων”. Παίζουμε με λεκάνες και νερό, κάνουμε μπουρμπουλήθρες, φούσκες, παίζουμε με μπάλες, πάμε βόλτα τις κούκλες μας κλπ…

 


Μετά από καμία ώρα περνάμε στο δωμάτιο της, και κάνουμε ό,τι θέλει εκείνη. Eλεύθερο παιχνίδι! Οι σκανδιναβοί λένε πως το ελεύθερο παιχνίδι είναι ό,τι καλύτερο για τα παδιά.  Ζωγραφίζουμε, παίζουμε τουβλάκια, παίζουμε “σούπερ μάρκετ”( στήνουμε διάσπαρτα στο χώρο διάφορα αντικείμενα και περνάμε με το μικρό καροτσάκι της και ψωνίζουμε) , κάνουμε παιχνίδια ρόλων, παίζουμε πλαστελίνη, πλένουμε τα μωρά τα ταίζουμε και τα κοιμίζουμε, ντύνουμε και ταΐζουμε τις κούκλες που πριν τις είχαμε βγάλει βόλτα,  διαβάζουμε παραμύθια, βλέπουμε βιβλία με εικόνες, “μαγειρεύουμε” διάφορα φαγητά, φτιάχουμε μόνες μας καρτες με τις νέες λεξούλες που μαθαίνουμε κολλώντας στις κάρτες αυτές και τις φωτογραφίες που μας “δείχνουν “ τη νέα μας λεξούλα….

 


Έχοντας εξαντλήσει κάθε περιθώριο φαντασίας, όλα αυτά που σας γράφω γεννήθηκαν από την ανάγκη για απασχόληση ενώ είμαστε μέσα στο σπίτι και δεδομένου πως τα παιδιά συχνά “βαριούνται” εύκολα και γρήγορα  τα παιχνίδια τους. ( δεν είμαι πολύ φαν του να έχουν πολλά παιχνίδια τα παιδιά ) Αν εσείς που διαβάζετε αυτή τη στιγμή έχετε να κάνετε κάποια ενδιαφέρουσα πρόταση ή έχετε ιδέες για κάποιο αυτοσχέδιο παιχνίδι, σας παρακαλώ, αφήστε το σχόλιο σας στον λογαριασμό του Eleonora.gr  στο instagram. Θα βοηθηθούμε όλες από την ανταλλαγή ιδεών.

 

 

Mε αυτά και με αυτά πλησιάζει η ώρα του φαγητού. Ετοιμάζουμε το γεύμα της μαζί με την  Αλεξάνδρα…διαλέγει το πιάτο της, μαθαίνουμε τα φαγητά πως λέγονται και τι έχουν μέσα, γνωρίζουμε τα υλικά … Μετά έρχεται η καλύτερη ώρα της ημέρας: ΥΠΝΟΣ ! Κρατώ αυστηρά στο ημερήσιο πρόγραμμα της Αλεξάνδρας τον μεσημαριανό της ύπνο καθώς αυτόματα οι ώρες αυτές γίνονται και ο δικός μου ελεύθερος χρόνος, κατά τον οποίο μπορώ να κάνω πράγματα που μου αρέσουν.

 

 

Το απόγευμα μόλις ξυπνήσει η μικρή, θα της ετοιμάσω ένα σνακ και όσο το τρώει θα της επιτρέψω να δει λίγη τηλεόραση με αγαπημένα της παιδικά προγράμματα, ενώ στη συνέχεια μέχρι τις 19:00 μπορεί να κάνει ό,τι της αρέσει. Είναι πλέον σε ηλικία που αν θέλει να πάει στο δωμάτιο της το ζητάει, ή αν θέλει να κινηθεί σε άλλους χώρους εξερευνώντας και “παίζοντας” μόνη της θα το κάνει. Εμείς είμαστε εκεί για επίβλεψη και συμμετοχή…

 


Η αλήθεια είναι πως στο σπίτι μας, έχω πολλή βοήθεια από τον Θοδωρή ( τον άντρα μου) ο οποίος όποτε χρειαστεί αναλαμβάνει άμεσα δράση. Ανέκαθεν όμως οι πιο απογευματινές ώρες είναι οι δικές του ώρες με τη μικρή, επομένως όσο είναι μπαμπάς και κόρη μαζί, εγώ κλέβω λίγο ακόμα χρόνο για να κάνω τη γυμναστική μου, ή να μαγειρέψω για το δείπνο. Η μικρή θα φροντίσει παρέα με τον μπαμπά της τα ζωάκια που έχουμε στο σπίτι , θα ταΐσει τα ψαράκια, θα χαιρετήσει την Ίσιδα το φίδι, θα επεξεργαστεί το ποδήλατο του μπαμπά, μπορεί να κατέβει λίγο στο γκαράζ και να μπει να “οδηγήσει” θα βγει στον κήπο, θα κάνει ό,τι μα , ότι της αρέσει… Στη συνέχεια θα φάει το βραδινό της, παρουσία όλων μας !  Η Αλεξάνδρα με το που θα κάτσει στο καρεκλάκι της να φάει ( τρώει μόνη της χωρίς βοήθεια) θα φωνάξει και εμένα και τον μπαμπά της, θα μας υποδείξει που θα κάτσουμε και θα περιμένει να της κάνουμε παρέα, όσο διαρκεί το γεύμα της. Αμέσως μετά θα κάνει το μπάνιο της, το κάνει πάντα με τον μπαμπά της, και μετά αφού είναι μπανιαρισμένη και έτοιμη για ύπνο, έρχεται η ώρα για το τελευταίο γάλα και το νανούρισμα της. Αυστηρά μέχρι τις 9 έχει κοιμηθεί και κάπου εκεί ξεκινά η δική μου ώρα χαλάρωσης μέχρι να πέσω για ύπνο, που πλέον έχω τη δυνατότητα να κάνω εκείνο που αισθάνομαι πως χρειάζομαι περισσότερο για να ηρεμήσω και να αποφορτιστώ.

 

 

Σας περιέγραψα μία τυπική μέρα καραντίνας,  και κάποιες ενδεικτικές ιδέες του τι μπορούμε να κάνουμε κλεισμένες στο σπίτι με ένα μικρό παιδί, γιατί ξέρω πως πολλές εκεί έξω έχετε νιώσει όπως εγώ. Έχετε νιώσει … “ ανεπαρκείς” ως μαμάδες, γιατί απλά έχετε στερέψει από ιδέες, από ενέργεια από αντοχές , από το οτιδήποτε.

 

 

Όχι, μην απελπίζεστε! Τo κρυμμένο μήνυμα αυτού του κειμένου είναι η λέξη “πρόγραμμα”. Η καραντίνα χρειάζεται πρόγραμμα για να βγει, ώστε να μην νιώθουμε πως είμαστε έρμαιο του χρόνου, για να μπρούμε να οριοθετούμε το χρόνο και να νιώθουμε πως περνάει πιο ευχάριστα και για να έχει και το παιδί υπό τις συνθήκες αυτές τη δική του ρουτίνα.

 

 

Μου πήρε λίγες μέρες να το συνειδητοποιήσω, αλλά μόλις το δοκίμασα, ένιωσα από την αρχή την αλλαγή…

 

 

Μπόρα είναι θα περάσει… σύντομα όλα θα γίνουν καλύτερα…


 

Την αγάπη μου…


close and return

Επιστροφή στην Κατηγορία Το Παιδί μου κι εγώ




recent posts