close and return
eleonora meleti blog

Ο δικός μου κορονοΐος

Ο δικός μου κορονοΐος

από την Ελεονώρα Μελέτη — Posted in  Wellbeing and Psychology on 18 March 2020

Έχω μεγαλώσει ακούγοντας μία συγκεκριμένη φράση μέσα στο σπίτι του, "Όλα για κάποιο λόγο γίνονται". Έως εκ τούτου, ανέκαθεν αναζητούσα τι μπορεί να υπάρχει πέρα και από πίσω από ένα γεγονός, μία συνάντηση, κάτι που λέγεται, κάτι που δεν γίνεται. Έτσι και αυτή τη φορά προσπάθησα να "δω" τον κορονοΐο μέσα από το ίδιο πρίσμα.


Δεν ξέρω πόσοι από εμάς είχαν πάρει τόσο στα σοβαρά το γεγονός πως κάπου μέσα στο Γενάρη, ένας νέος ιός κάνει την εμφάνιση του στην Κίνα, με τους πολίτες της Χουάν και όχι μόνο, να βιώνουν σε παγκόσμια θέα, σκηνές βγαλμένες από “χουντικά” καθεστώτα, με όλους εμάς, τους λοιπούς, μέχρι τότε, θεατές, να σχολιάζουμε τη βαρβαρότητα ενός κράτους απέναντι στους πολίτες της.

 

Λίγο καιρό αργότερα, ο κορονοΐος έχει κάνει άλλους βρωμερούς ιούς  όπως ο sars,  η γρίπη των χοίρων, ο Η1ν1 να φαντάζουν απλά “συνάχια” , έχει αφαιρέσει τη ζωή σε χιλιάδες κόσμο κάνοντας την εμφάνιση του και στις 5 ηπείρους, κλείνοντας σύνορα, δοκιμάζοντας κυβερνήσεις, ταράζοντας τα πολύπαθα θεμέλια της παγκόσμιας οικονομίας αλλά προτίστως τραβώντας πάνω του την προσοχή όλων μας όπως κανένα φαινόμενο δεν είχε καταφέρει να κάνει με τέτοια επιτυχία όλα αυτά τα χρόνια. 

 

Ίσως όμως γιατί κανένα άλλο φαινόμενο δεν είχε καταφέρει να ΑΠΕΙΛΗΣΕΙ στην πράξη τόσο πολύ, τη ζωή του καθενός μας ξεχωριστά, με την ίδια σφοδρότητα, τις ίδιες πιθανότητες , την ίδια στιγμή , σε όλο τον πλανήτη. 

 

Mην σας κουράζω.

 

Και ξαφνικά την περασμένη Πέμπτη, και ενώ έχουν ήδη παρουσιαστεί τα πρώτα κρούσματα στη χώρα μας, αρχίζει η καμπάνια του Υπουργείου Υγείας, με μότο “μένουμε σπίτι”, εμπνευσμένη από την αντίστοιχη ιταλική καμπάνια, με ακριβώς το ίδιο μότο. 

 

Τι ωραίο κάλεσμα σκέφτηκα…

 

“Μένουμε σπίτι”… μου έβγαζε μία ζεστασιά, ένα χουχούλιασμα. Βλέπετε είμαι άνθρωπος του “μένουμε σπίτι”. Έχοντας κάνει τον κύκλο του “βγαίνουμε έξω σαν να μην υπάρχει αύριο” κατέληξα πως είμαι εκ φύσεως τύπος “μένουμε σπίτι”. Έχω ακούσει πολλές επικρίσεις γι αυτή τη στάση ζωής, και αρκετούς χαρακτηρισμούς , όπως “ξενέρωτη”, “αντικοινωνική”, “βαρετή”, “προβληματική”. Όταν δε, γνώρισα τον επίσης “ξενέρωτο” “αντικοινωνικό”, “βαρετό”, “προβληματικό” σύζυγο μου, κάποιοι νόμιζαν πως το κακό απόγινε.  

 

Εγώ όμως βρήκα επιτέλους κάποιον με τον οποίο μπορούμε να έχουμε την ίδια φωλιά. Γιατί το σπίτι είναι μία φωλιά. Μία ζεστή, όμορφη, ασφαλής φωλιά. 

 

Καλοδέχτηκα λοιπόν το κάλεσμα. Μου ξένισε ωστόσο το ότι το κάλεσμα αυτό για μία ακόμα φορά έγινε “ιός” στα σόσιαλ μίντια, με όλους όσοι έχουν κοινωνική επιρροή,  όλους όσοι πιστεύουν πως έχουν κοινωνική επιρροή και όλους όσοι θα ήθελαν να έχουν κοινωνική επιρροή, να επιστρατεύουν κάθε λογής σενάριο για να μας πείσουν πως πρέπει να μείνουμε σπίτι. 

 

Δέχτηκα μέσα μου το γεγονός πως υπάρχει πληθώρα κόσμου που δεν μπορεί να κατανοήσει άμεσα την ανάγκη του  να πρέπει να προστατέψει  τον ίδιο του τον εαυτό και τους άλλους μπροστά στην απειλή μίας πανδημίας και είδα μέσα σε όλα αυτά τα κάποια πολύ, κάποια άλλα καθόλου, χαριτωμένα καλέσματα, την ευκαιρία της επανάληψης ενός μηνύματος που βοηθά στην αφομοίωση του. 

 

Και στη συνέχεια ήρθε η επιβεβαίωση της αδυναμίας που χαρακτηρίζει μία μερίδα συμπολιτών μας , να θέτουν σε άμεση αντανακλαστική εφαρμογή την κοινή αντίληψη. Παραλίες γεμάτες, ρακέτες, μαγιώ, αμμουδιές. 

 

Δεν ανήκω στη κατηγορία εκείνων που θέλησαν να χαρακτηρίσουν σκληρά όλους εκείνους που αντιστάθηκαν στην έκκληση της κυβέρνησης για ανάληψη της προσωπικής μας ευθύνης.

 

Όπως σε κάθε τι, έτσι και τώρα ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του τρόπο αντίδρασης. Κάποιοι καλά εκπαιδευμένοι, αναγνώρισαν τη θέση τους στο κοινωνικό σύνολο και ενεργοποίησαν τον σεβασμό, τη λογική, την κοινωνική τους φύση με στόχο το ατομικό και το ευρύτερο καλό.

 

Κάποιοι δέχομαι ότι ανέπτυξαν την άμυνα της αντιδραστικής συμπεριφοράς για να καθησυχάσουν μέσα τους τον φόβο της απειλής.

 

Βέβαια δεν αρνούμαι ότι υπάρχουν και εκείνοι που είναι απλά “ιδιώτες”. Κοινώς ηλίθιοι. Εδώ το σύνολο βασίζεται κυρίως στην πρώτη κατηγορία που αναφέραμε, και ποντάρει πως η δεύτερη κατηγορία σύντομα θα κατανοήσει πως η συμπεριφορά της πηγάζει από φόβο, θα δει το φόβο, θα τον αποδεχτεί και θα προσαρμοστεί σε ό,τι πρέπει να γίνει για να σταματήσει την απειλή.

 

Για την τρίτη κατηγορία ευτυχώς έχουμε μία κυβέρνηση που δεν χάνει άσκοπα χρόνο μιλώντας σε “τοίχο” αλλά συνειδητοποιεί πως μέσα σε ένα σύνολο   έχει να κάνει και  με πεντάχρονα που είναι ικανά να τινάξουν τους πάντες στον αέρα , και έτσι εφαρμόζει τα “όχι” και τα “μη”. 

 

Τουλάχιστον “μένοντας σπίτι”, θα γλιτώσουμε παναγία μου, από όλα εκείνα τα τόσο βαρετά στόρυ με φαγηρά ποτά και  χορογραφίες, με οσκαρικές   lipsting ερμηνείες του μουσικού χαλιού που ακούγεται από πίσω, σε μία προσπάθεια να πειστούμε για το πόσο τέλεια περνάει εκείνος που χάνει ουσιαστικά την επαφή με τη στιγμή προκειμένου να τη καταγράψει για να τη μοιραστεί με το κοινό του. 

 

Θα κάνουμε μία παύση από τις en vogue  πόζες για το look of the day που συνοδεύεται από φιλοσοφικά quotes για να έχει η φωτογραφία και μία πιο ανθρωπιστική αφορμή, θα σταματήσουν να ηχούν τα give away alert.

 

Δεν έχουν περάσει περισσότερες από 5 μέρες καραντίνας, και το timeline μου έχει γεμίσει από τρόπους για το πως θα περάσω τις ώρες μου στο σπίτι, το πως θα κάνω μάσκες ομορφιάς στο μπάνιο μου,  το πως θα παίξω με το παιδί μου, το πως θα ντυθώ στο σαλόνι μου για να παραμείνω στη μόδα. Έχω δει μοντέλα να γίνονται γυμνάστριες, σελεμπριτις να γίνονται γκουρού διαλογισμού, τραγουδιστές να γίνονται ψυχολόγοι.

 

Πλέον εγκαταλείπω για λίγο τη συγγραφή άρθων για το blog μου γιατί υπάρχουν όλοι εκείνοι που ακόμα και μέσα στο σπίτι τους νιώθουν την ανάγκη να είναι με κόσμο, με πολύ κόσμο, με φασαρία, με την ίδια φασαρία που έχει η κανονική ζωή, χωρίς τον ιό. Και πατάω mute  αβέρτα, γιατί δεν θέλω άλλη πληροφορία, και γιατί δεν μπορώ να πιστέψω πως αυτό που πραγματικά χρειάζεται ο κόσμος είναι…συμβουλές για το πως θα περάσουν οι ώρες στο σπίτι με την οικογένεια ή με την πάρτη του.

 

Τι εννοείς όταν ρωτάς πως θα περάσουν οι ώρες στο σπίτι; 

 

Είσαι στο σπίτι σου, στον μικρόκοσμο σου, με την οικογένεια σου, τον άνδρα σου, τα παιδιά σου… ή   με τον εαυτό σου. Δεν είσαι μόνος, έχεις εσένα.  Καμία συμβουλή δεν χρειάζεσαι. Λίγη φαντασία να έχεις και λίγο ουσιαστικό ενδιαφέρον για τις ανάγκες τις δικές σου και των ανθρώπων σου, λίγη γνώση για το ποιος είσαι και ποιοι είναι δίπλα σου  και η ώρα θα περάσει. O χρόνος θα σου φανεί λίγος. 

 

Δεν μας ζήτησε κανείς να περάσουμε το χρόνο μας σε ένα σπίτι με αγνώστους και η αμηχανία του να γνωριστείς με κάποιον από την άρχη σε κάνει να φοβάσαι για το τι θα κάνεις και τι θα πεις για να περάσει η ώρα. 

 

 

Ή μήπως αυτό aκριβώς μας ζήτησε. 

 

 

Μήπως για κάποιους από εμάς αυτή τόσο κοντινή επαφή με τον εαυτό μας και τους ανθρώπους μας είναι κάτι πρωτόγνωρο;

 

Από τα πρώτα πράγματα που μας έκοψε ο κορονοιός είναι η …επαφή. 

 

H επαφή με τους άλλους, η επαφή με τη δουλειά μας, η επαφή με την καθημερινότητα μας.

 

Και μας έκοψε την επαφή, για να μπορέσουμε να έρθουμε σε ουσιαστική επαφή. Σε πραγματική επαφή με τους άλλους, με τους ίδιους μας τους εαυτούς, με το σπίτι μας, το φυσικό μας σπίτι, και το ψυχικό μας σπίτι. 

 

Είναι αστείο το ανθρώπινο είδος. Δουλεύει σαν το σκύλο και περιμένει πως και πως την ώρα που θα πάει σπίτι του. Του ζητάς να μείνει σπίτι και νοσταλγεί τις ώρες που ήταν στο γραφείο. Γιατί αν βάλεις φρένο στη ζωή του ανθρώπου, με όποιον τρόπο, τότε ο καθένας για την πάρτη του θα δει, πως όταν μένει μόνος του, συχνά δεν αντέχει τον εαυτό του. 

 

Αυτή η κατηγορία ανθρώπου είναι εκείνοι που μπορεί να βγει και η πιο κερδισμένη από την πρόκληση του κορονοϊού. Αυτή που αν αφαιρέσεις από τη ζωή της τη βαβούρα, τη πολυκοσμία και την ταχύτητα, θα νιώσει την απουσία. 

 

Κάτι θέλει να μας πει αυτό που βιώνει σήμερα η ανθρωπότητα. Κάτι που αφορά σε όλους μας. Κάτι πολυμορφικό, όπως  ακριβώς και το γράφημα του κορονοϊού. 

 

Το μήνυμα έχει για παραλήπτες όλους μας και τα  επισυναπτόμενα μέσα είναι αμέτρητα.

 

Είναι η ατομική ευθύνη, το ουσιαστικό “νοιάξιμο” και το πραγματικό ενδιαφέρον για εμάς και τους γύρω μας, είναι ένα κάλεσμα στο να δούμε τη ζωή μας από μέσα προς τα έξω και όχι το αντίστροφο.

 

Eίναι μία έκκληση για περισσότερη ησυχία ώστε να γίνει αντιλητπό ένα καθολικό άκουσμα.

 

Δεν είναι τυχαίο το πόσο μπορεί να συσπειρωθεί η ανθρωπότητα μέσα από την απειλή, είναι όμως ματαιο κάθε φορά που θα πρέπει να έρθουμε όλοι πιο κοντά σε όλους, η ενέργεια του σύμπαντος, για κάποιους ο Θεός,  να καλεί εξωτερικούς παράγοντες για να μας το θυμίζει.

 

Ο ιος εξαπλώνεται από έναν σε δέκα και από δέκα σε εκατό και από εκατό σε χιλιάδες και από χιλιάδες σε εκατομμύρια. Έτσι και όλα όσα φέρνει μαζί του.

 

Ξεκινάνε όλα   από εμάς και πάνε  στους ανθρώπους μας και μετά στους διπλανούς  και μετά παραδίπλα και ακόμα πιο δίπλα. Ξεκινάνε από το σπίτι μας και πάνε  στο σπίτι του γείτονα, και από την Ελλάδα σε άλλη χώρα και κάπως έτσι σε όλο το πλανήτη. Γιατί στην τελική τι είναι ο πλανήτης;

 

Το οικουμενικό μας σπίτι είναι. 

 

“Μένουμε σπίτι” λοιπόν σημαίνει μένουμε με τον εαυτό μας, κοιτάμε λίγο μέσα, όσο μπορεί ο καθένας, τόσο ώστε να καταλάβει, να νιώσει και να αφουγκραστεί, τον εαυτό του. 

 

“Μένουμε σπίτι” σημαίνει μένουμε στη χώρα μας και κοιτάμε πως μπορούμε να γίνουμε χρήσιμοι  πολίτες, καλύτεροι Έλληνες για τους άλλους Έλληνες και τους υπόλοιπους λαούς. 

 

“Μένουμε σπίτι” σημαίνει πως φροντίζουμε ο καθένας τον πλανήτη μας ατομικά αναπτύσσοντας την προσωπική μας  οικολογική συνείδηση σαν να είναι το σύμπαν μας ένα σπίτι που όλοι μας έχουμε αναλάβει έναν ρόλο στο νοικοκυριό. 

 

“Μένουμε  σπίτι” σημαίνει πως παίρνουμε το χρόνο μας και μόλις ξαναπατήσουμε play επιστρέφουμε δριμύτεροι, σοφότεροι και περισσότερο “κοντά” ο ένας στον άλλον από ποτέ. 

 

Καλή υγεία σε όλους μας και οικουμενικά περαστικά. 


close and return

Επιστροφή στην Κατηγορία Eυζήν και Ψυχολογία




recent posts